અછાંદસ

ખરતાં પીંછાં જેવા લયમાં સાંજ ઊતરતી જાય -

કોઈ વીરડામાંથી છેલ્લો ઘૂંટ ભરી
ગાડાને કેડે સરસર સરતી જાય-

અને ખેડુના ડચકારાના તાલે પડતી ખરીઓ

પૈડાંના રવથી ઘૂઘવતો રહે ધૂળનો દરિયો

અધારાંનું ધણ છૂટ્યું ને

ગોરજટાણું ગામ શેરીએ રહી રહી ઊભરાય -

ખેતરનાં ડૂંડેથી ઊડ્યું ભરર આભનું ટોળું

ટગર ટગર લોચન પીતાં હું આખ્ખે મારગ કોળું

લહેરાતી આ હવાસમી વાતુંના ટહુકા

પાદરાના નાકામાં થઈને ફળિયામાં છલકાય -

-  મનોહર ત્રિવેદી