અવનીએ આ તિમીર પથરાયું ;
તેજ સૂરજનું ક્યાંય ન દેખાયું.
ઉગ્યો ને આથમ્યો દિન આખો;
આશ નિરાશ વચ્ચે મન ખેડાયુ.
આ સાંજના સથવારે હો બેઘડી;
સાથની ઝંખનાએ પાણી રેડાયુ.
જીવન મરણના ખેલ ચપટીના ;
કસોટી કરતાં જ જીવન ખેલાયુ.
તમન્ના ને તસવીર જીવી લે 'ઝાકળ';
રેખાઓના માપમાં અધૂરું ગૂંથાયુ.
- ઝાકળ
No comments:
Post a Comment