પતંગ ઉડાડવા માં ભલે મજા રાખજો.
પક્ષી બચાવવા થોડી સાવચેતી રાખજો.
તહેવારનો આનંદ તો જીવશુ તે આવશે,
પંખી કલરવે થોડી આખ હેઠી રાખજો.
ભાઇ ચાઇનાનો મોજો કે દેશી લપેટજો,
પંખી હાટુ ધાબેે મલમ પટ્ટીએ રાખજો.
પંતગ કપાશે તો ભાઇ બીજો ચગાવશુ,
જીવતરની દોરીએ દોરી છેટી રાખજો.
ભાઇ વર્ષોનુ ચણ નાખેલ માથરેે પડશે,
ઠપકાની વાત મીઠી કડવી પચાવજો.
*જયદિપસિહડાભી*
14-01-2018
વિદ્યાર્થી
્્્્્. ્્્્્. ્્્્્
ડૉ. સત્યમ બારોટ
શાળા જતો એ છોકરો ગીતો મજાના ગાય છે ,.
સાથે મળી સૌના બધા એ કામ કરતો જાય છે.
એને ગમે જે કામથી રોજે ભણે શીખે નવું ,.
જો આવડે ભણતર નવું તો રોજ એ હરખાય છે.
વાતો ભણે ગીતો ભણે ને.દાખલા એવા ગણે ,.
ચાતક બન્યું વરસાદ તરસ્યું એમ એ મલકાય છે .
રમતો બધી રમતો સદા એ નાચતો ને કૂદતો ,.
મ્હેનત કરીને કૃષક પરસેવે જ જાણે ન્હાય છે .
ના આવડે શિખવા મથે ને પ્રેમથી શીખી જતો ,.
પાછો નવા એ કામ અઘરાં ગોતવા પ્રેરાય છે .
એ ઝાડવાં સાથે રહી જીવન સદા લીલાં કરે ,.
પાણી સદાએ પ્રેમથી સૌ ઝાડવાં ને પાય છે .
વ્હાલો બની સૌનો સદા એ કામથી હરખાય છે ,.
રોજે બધાને ચિંધતો નવ રાહ બનતો જાય છે .
ડૉ . સત્યમ બારોટ
્્્્્ ્્્્્ ્્્્્
ચોરી કરે ના બોલતો ખોટું કદી જીવન મહી ,.
વે'વાર ને વર્તન થકી એ રોજ ઉજળો થાય છે.
ડૉ.સત્યમ બારોટ
99046 12517
બહુ ખાધા દાળ અને તડકા,
આજે રોટી માટે રડકા,
મોંઘવારીએ માર કીધો,
વઘારમાંયે એનાં ભડકા!
બૈરી તાણે રાડો મોટી,
બીલોનાં છે ખડકે ખડકા,
નોકરી માંગે,ચીઠ્ઠી મળે,
મૈં તો હું નેતા કા લડકા,
કળયુગનો પ્રતાપ છે આજે,
ગરીબ શું અમીર પણ કડકા,
કોબિજનાં પત્તા પર પત્તા,
એવાં વેરાનાં છે ફડકા,
કે'વાનો પણ ડર લાગે છે,
દેખ તુઝે યે દિલ હૈ ધડકા,
એવી હાલત જીવે માનવ,
ખર્ચા જાણે ખિસ્સે થડકા.
*- ભાવિન દેસાઈ 'અકલ્પિત'*
સૌ જાગે છે...
્્્્્ ્્્્્ ્્્્્
ડૉ. સત્યમ. બારોટ
ચાલે છે ભાવે છે ફાવે છે ,.
જીવન આખું એવું ચાલે છે.
માવા બરફી ચટણી મરચું જે,.
પણ મળશે એ સૌને ભાવે છે.
ઠંડું ઊનુ તાજું. ને. વાસી,.
દોજા નો ટાઇમ છે માંગે છે.
અંદર કે. બ્હારે ઊંચે નીચે ,.
બેસાડો. જ્યાં ને. ત્યાં ફાવે છે.
સુખ દુઃખ એ મોટી સેખી ના ભૈ,.
સૌના શ્વાસે તો સૌ ભાગે છે.
હળવો મધુરો પંચમ કેદાર,.
આડું અવળું ગા ને, રાગે છે.
તારે મારે કોને શું. કે'વું ,.
ઊંઘ્યા ક્યાં છે આ સૌ જાગે છે.
ડૉ.સત્યમ બારોટ
फीतरत का भोला फन लीये फनकार हो गये,
सुरत बदल ने वाले जो कीरदार हो गये ।
हाथों में आइ जबसे हुकूमत की बागडोर,
रुत्बा जमाके अपना बड़े सरकार हो गये।
दर दर भटकना जीनके मुक्दर में था मगर,
वो अब हमारी कौम के सरदार हो गये।
माँ बाप को भी अपने युं कमतर बना दीया,
बच्चे हमारे कितने समजदार हो गये।
अपना बनाके जीसने बढाये थे मरासिम,
मतलब निकल गया तो अगयार हो गये।
बदले हुवे जहां का नया तोर देखीये,
बे लोस मिलने जुलने से बे जार हो गये
मासूम हाथ आया दबाया खुशी खुशी,
मजहब की आड लेके ही जरदार हो गये।
मासूम मोडासवी
જગત...
આજ મન જુઓ ફરી મલકાય છે..
આપને જોતા નયન હરખાય છે...
લાખ કોશીશો ભલે કરતાં તમે..
લાગણીતો તોય લો છલકાય છે...
કેટલા પહેરાને આમજ રાખશો..!
આ હ્રદયના તાર ક્યાં બંધાય છે...!
દંભ તો નઇ હોય, મજબૂરી હશે..!
આજ મુખે આપના ઝંખાય છે...
અવતરણ પાછું કરીએ આ ભવે..
આ "જગત" ક્યાં કોઇનું લુંટાય છે..!.jn
રવિ નો છે સંધ્યા મુકામ
ને શશીનો પરોઢ મુકામ
ચઢતા નો શિખર મુકામ
ને ઢળતા નો ધરા મુકામ
ઝરણાં શોધે નદી માં મુકામ
ને સરિતા નો સાગર મુકામ
દિનના થાક્યા નું ઘર મુકામ
જીંદગી પછી મરણ મુકામ
ભવ નો રાહી ડરે શું કામ
અંતે તો જાવું પરમ મુકામ ...
માના વ્યાસ
= Happy Daughter's Day =
નદી જેવી નદીને દીકરી થઇને ભટકવું પડે છે
પિતા પર્વત સમો નક્કર છે તોયે કેમ રડવું પડે છે
સદા આકાશ તારાઓ થકી ચમકે અહી રોજ રાતે
અચાનક એક તારાને અહીયાં રોજ ખરવું પડે છે
પિતાને માંની જ્યારે યાદ આવે દીકરી માં બને છે
સવાયી માં બનીને દીકરીએ વ્હાલ ધરવું પડે છે
ઉગે છે ફૂલ જાજેરા કુટુંબોના બગીચે જગતમાં
પુત્રી નામે ફૂલોને રોજ મધ્યાને જ ખરવું પડે છે
પિતાને જિંદગી-ભર ખાલિપો તો દીકરીનો રહે છે
વિદા ટાણે કઠણ એ કાળજાને ડૂસકૂ ભરવું પડે છે
આ દુનિયામાં બધા માંતાના ગુણ ગાતા રહે છે હમેશાં
છતા માતાં થવા પ્હેલાં પુત્રી થઇને જનમવું પડે છે
- નરેશ કે. ડૉડીયા
મને એવી રીતે કઝા યાદ આવી,
કોઈ એમ સમજે દવા યાદ આવી.
નથી કોઈ દુ:ખ મારા આંસુનું કારણ,
હતી એક મીઠી મજા યાદ આવી.
જીવનના કલંકોની જ્યાં વાત નીકળી,
શરાબીને કાળી ઘટા યાદ આવી.
હજારો હસીનોના ઈકરાર સામે,
મને એક લાચાર ‘ના’ યાદ આવી.
મોહબ્બતના દુ:ખની એ અંતિમ હદ છે,
મને મારી પ્રેમાળ મા યાદ આવી.
કબરના આ એકાંત,ઊંડાણ,ખોળો,
બીજી કો હુંફાળી જગા યાદ આવી.
સદા અડધે રસ્તેથી પાછો ફર્યો છું,
ફરી એ જ ઘરની દિશા યાદ આવી.
કોઈ અમને ભૂલે તો ફરિયાદ શાની!
’મરીઝ’ અમને કોની સદા યાદ આવી?
-’મરીઝ’
માનવ ન થઇ શક્યો તો એ ઇશ્વર બની ગયો.
જે કંઇ બની ગયો, એ બરાબર બની ગયો.
વર્ષો પછી મળ્યાં તો નયન ભીનાં થઇ ગયાં.
સુખનો પ્રસંગ શોકનો અવસર બની ગયો.
જ્યારે કવિતા લખવાનું ઇશ્વરને મન થયું
ત્યારે હું એના કાવ્યના અક્ષર બની ગયો.
રસ્તામાં એટલી બધી ખાધી છે ઠોકરો
મંઝિલ સુધી પહોંચતા પગભર બની ગયો
એ મુજને રડતો જોઇને ખુદ પણ રડી પડ્યાં.
મારો જ પ્રશ્ન એમનો ઉત્તર બની ગયો.
ઉંચકી રહ્યો ગઝલની ઇમારતના ભારને
એને નમન જે પાયાનો પથ્થર બની ગયો
છે આજ મારા હાથમાં મહેંદી ભરેલ હાથ,
મારો ય હાથ આજ તો સુંદર બની ગયો.
‘આદિલ’ના શેર સાંભળી આશ્ચર્યથી કહ્યું:
ગઇ કાલનો આ છોકરો શાયર બની ગયો.
– આદિલ મન્સૂરી
