-----++ ગઝલ ++-----
વાતમાં મન મારું આવી જાય છે,
ધૂળમાં બચપણ કદી ખોવાય છે.
દિલથી ભેટું કૈં રીતે વ્હેવાર થૈ;
શૂળ અંતરમાં જૂની ભોકાય છે.
એક પગલું તારું પડતાં માગઁ પર;
કૈં ક કેડી ફૂટતી દેખાય છે!
આંગળી ચીંધી બતાવે દોષ જે;
જાત એને ક્યાં કદી સમજાય છે ?
બોલવા દે તું મને જાહેરમાં;
અંદરો અંદર "નફસ" ગુંગળાય છે.
//- નરેન્દ્ર મકવાણા "નફસ"
No comments:
Post a Comment