આંખમાં મેં સ્વપ્નની એ લાશને જોઈ હતી
અેટલે મેં અશ્રુઓથી આંખને ધોઈ હતી
એક ઈચ્છા આજ આવી હાથને સરકી ગઈ
આવશે પાછી ફરી એ આશ પણ ખોઈ હતી
એ દિવસની રાહ જોવામાં તડપતો આ સમય
વાટની એ વેદનામાં રાત પણ રોઈ હતી
દ્રશ્યમા થઈ એકરસ દ્રષ્ટા થવાનુ રઇ ગયુ
રાખતી રમમાણ હરપળ;ઝંખના કોઈ હતી
લાગતી એના વિના તો સાવ ફીકી ને નિરસ
એટલે શ્રધ્ધા થકી આ જિંદગી મોઈ હતી
# કિરણ જોગીદાસ
No comments:
Post a Comment