ગઝલ

દર્દનો દરિયો હશે કે વેદનાનું રણ હશે,
જ્યાં નજરને નાખશો ત્યાં જીંદગી વેરણ હશે;

આ ઉદાસીનું નગર છોડી જશો તો ક્યાં જશો?
જે અહીં છે એ દશા હર એકની ત્યાં પણ હશે;

એ જમાનો પણ હવે બહુ દૂર દેખાતો નથી,
જીવવા કાજે જરૂરી બેવડા ધોરણ હશે;

કોણ મારી આંખમાં ઉમ્મીદ લઇ આવી ચડે?
મન ઉપર કોના વિચારોનું સતત ભારણ હશે?

આજ એને દોરવાને હાજરી મારી નથી;
કાફલો ભટકી જવાનું એ ય એક કારણ હશે.

: હિમલ પંડ્યા

અજાણી છે તમારાથી ભલે આજે કથા મારી,
વખત આવ્યે સુણાવી દઈશ હું સઘળી વ્યથા મારી;

ઊભો છું હું અડીખમ કેટલાં જખ્મોના પાયા પર,
તમે ક્યાં જોઈ છે મિત્રો હજુ એ દુર્દશા મારી?

ગણો ના પ્રેમની ક્ષણને દવા પ્રત્યેક રોગોની,
અરે, એના થકી તો છે હજુ માઠી દશા મારી;

ફૂલોના ડંખથી તો જિન્દગીભર હું ઘવાયો છું,
ચમન, તું રાખજે એકાદ કંટકમાં જગા મારી;

કરો એવું તમે કે આ ગઝલ એના સુધી પહોંચે,
પીડા એની દીધેલી છે, બીજું શું છે કલા મારી?

ઊઠાવું છું કલમને હાથમાં તો શબ્દ ફૂટે છે;
હ્રદય જાણી ગયું છે, રોજની છે આ પ્રથા મારી.

હિમલ પંડ્યા

गलतफहमीयों की वजह ढूंढते हो;
चलो, छोडो, जाने दो, क्या ढूंढते हो!

जो थी राह खुद भूल जाने के काबिल,
तो क्यूँ तुम सफर के निशाँ ढूंढते हो!

जमाने की बातों में आकर अचानक,
रकीबों में अपना खुदा ढूंढते हो!

मजे लेंगे सब, साथ कोई न देगा;
बुरे दौर में आशना ढूंढते हो!?

भरोसा है गर, मेरी आँखों में देखो;
ये हर वक़्त क्यूँ आइना ढूंढते हो?

गले से लिपट कर जरा मुश्कुरा दो!
ख़ुशी सामने है, पता ढूंढते हो!?

: हिमल पंड्या