ગઝલ

મારી  ભીતર  ઘાટ  ઘડતું  જાય છે,
આછું અજવાળું ય અડતું જાય છે.

ખૂપી જઉ છું એ ક્ષણે મારી ભીતર,
પોપડા  જેવું  ઉખડતું  જાય  છે.

ટોચ પર પહોંચી ગયેલું જે સ્મરણ,
એ  શિખાનખ કેમ પડતું જાય છે.

હું ,નથી હું ,છું -નુંકારણ તો પછી,
કેમ અહીં ખાલી ખખડતું જાય છે.

જળ હતું જીવવાનું કારણ તે છતાં
મત્સ્ય  પાણીમાં સબડતું  જાય છે

          ભરત ભટ્ટ