ગઝલ

વિંધાયેલા મોતી જેવું,
મન છે સાવ લખોટી જેવું.

સાંજ પડે ને થર થર કાંપે,
સાલ્લુ બીકણ ફોસી જેવું.

ઢંઢોળું પણ સૂતુ રહેતું,
દિવસ- રાત અઘોરી જેવું.

અંદર એનાં નાટક નખરાં,
બાહર થી તો જોગી જેવું.

પળમાં રીઝે, પળમાં ખીજે,
એ તો છે મનમોજી જેવું.

તેજ હવાની સંગે ભાગે,
હાલક ડોલક હોડી જેવું.

વાતે વાતે પંગા લેતું,
થાતું જાય ટપોરી જેવું.

--પારુલ ખખ્ખર