ગઝલ

હું જ વૃક્ષોને હું પોતે ડાળ હોઉં છુ.
હું જ કુહાડીને હું પોતે કાળ હોઉં છું.

છું નવોઢાનું હું શમણું રાતનું વાંઝિયું,
ફૂટેલી વેશ્યાને કમ્ખે  ગાળ હોઉં છું.

હું સતત દોડુ ને હાંફુ છું સમય સાથે,
હું જ ઘોડો ને હું પગની નાળ હોઉં છું.

સોને મઢયો દ્વારિકાનો નાથ હું છું પણ,
મુઠ્ઠી તાંદુલ, કાજ હું કંગાળ હોઉં છું

શોધતો હું ઉકરડામા રોટલી ભુખ્યો,
હું જ મંદિર પીરસાતો થાળ હોઉ છું.

માનતા રાંદલ દેરે હું વાંઝણી માની,
હું જ માના ખોળે રમતું બાળ હોઉં છું.

હું જ દરીયો વ્હાલનો ને હું નદી આંખે,
હું હરણને હું જ રણ રેતાળ હોઉ છું.

હું જ ટીપુ તેલનું દોહ્યલું ગરીબોનું,
આરતીમાં રોજ હું દિપમાળ હોઉં છું.

ભીતરે ક્યારેક તો તું જોઈ લે મનવા,
હું જ દિલના સાતમાં પાતાળ હોઉં છું.

શૈલેષ પંડ્યા....... નિશેષ.... (જામનગર).