ગઝલ

આંટીઘૂંટી

કીમિયાગર સૌદાગર ચતુર    જાણતા આંટી ઘૂંટી
છળકપટના ચકરાવામાં ખબર પડે ના ક્યારે લૂંટી

હૃદયભન્ગ  વિશ્વાશઘાત કરી ક્યારે મારે   સોગઠી
શકુની ચાલ ભયંકર એવી  પળમાં ગળુ   દે ઘોટી 

રચી પ્રેમના તરકટ નિકટતા કેળવે શબ્દ   લસોટી
રચી ચક્ર વ્યૂહ એવા ફસાવે ડીલે રહે ના   લંગોટી

અંદર  બહાર જુદું વર્તનમાં લાવે ક્યારે પરિવર્તન
કાચંડા જેમ રંગ બદલવો તક નીરખી કરતુ નર્તન

ઉષ્માવિહીન હસ્ત ધુનન કરે માત્ર આંગળીઓ આપી
પાખંડી લુચ્ચા બનાવટી ને પારખજો બરાબર ભાપી

સંવાદ  વાણી ને સંકેત ના   સધાય ના અનુસંધાન
સતર્ક રહી ને વ્યવહાર કરવો  રહે હંમેશા દેહ  ભાન

જીવન પથ પર ચાલતા મળે વટેમાર્ગુ ચિત્રવિચિત્ર
પોતપોતાનું કરી હાલતા પણ જવલ્લે મળે છે મિત્ર

બધું જાણતા હોવા છતાં પણ  પ્રેમ ગલી છે  અંધ
નિયતિ પર પણ થોડું છોડવું ઠરીઠામ કરશે  પ્રબંધ

કાળ  ગતિના પ્રચંડ પ્રવાહમાં છે સઘળું અનિશ્ચિત
દૂર અતીત ઓછાયે વર્તમાને 'હેમ' બને છે નિર્ભીક 

ડો.હેમેન્દ્ર જોશી