ગઝલ

છે અઘોરી મન પણ સાલું,
ઈચ્છા મુજબ વર્તી લે છે.

એવું કેવું અચરજ છે એ
મનમાં મનમાં ઝૂમી લે છે

પાઈ પાઇ બચાવી ત્યારે,
કોઈ કપાતર  લૂંટી લે છે.

સઘળી ઈચ્છા હોમી દીધી,
હૃદય ત્યારે જ ઘુમરી લે છે

ઝાંખા દિવા ઝાંખી જ્યોતિ,
કોઠો ત્યારે ઠુમરી લે છે .

કોણે કોણે વેઠયા જુલમ,
ભૂગોળ આખી વૃદ્ધ ડીલે છે.

રાડ મચાવો શોર મચાવો,
સાંઢ અમારો રોજ ખીલે છે.

અમે અમારા મનના રાજજા,
મન અમારું ,મંજિલે છે .

જેની જેવી મરજી રાણી,
મન મારું તો એક બીલે છે.

એય દરિયા જેવી જ છે ભઈ,
ઉચકી ઉચકી ફેંકી દે છે .

કહત કબીરા સન ભઈ સાધુ,
આંખ આડા કાન સુણી લે છે.

સાવ નખરાળી થઈ ગઈ છે એ,
વાંધે વચકે વેલણ એ લઈ લે છે.

ધીરો ભોજો અખો બખો સૌ,
એમજ અમથું કઈ બકે છે?

વીનું બામણિયા"અતીત"