ગઝલ
છે ગજબનો કેફ મારા શબદમાં,
એમ ઘાયલ પ્રેમના કહેતા બધે.
ને ગઝલમાં વાત મારી સાંભળી,
આપવા ને દાદ સૌ ટોળે વળે.
કાફિયા છે કલમના જાદુ સમા,
ઘાત કાંઈ , સાંજની થોડી ટળે ?
ચાલ શાયર શાયરીનો સાથ લે,
વરસતા વરસાદમાં જો; ઘર બળે .
એક તોફાની ક્ષણે પાગલ થઈ,
ગીત ગાતી અપ્સરા સામે મળે.
ને તમાશો જગતનો જોયા પછી,
ભાગ્યરેખા હાથમાંહે સળવળે.
એકલો છું શબનમી છે રાત આ,
'કાંત'માં તો ચાંદની આવી ભળે.
***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '
No comments:
Post a Comment