ગઝલ

આપણો છે, આપણો ક્યાં થાયછે?
શ્વાસ મારો જિન્દગીને ખાયછે.

દૂર છે ઘર, છે વિકટ રસ્તા બધા,
ઓ અજાણ્યા જીવ કયાં તું જાયછે?

નીકળી જા વિશ્વની ઘટ માળથી,
ફેર માં શું કામ ફેરા ખાય છે.

કોઈના પણ નામનો આધાર લે,
એ વિના સૌ અવનિમાં અટવાય છે.

એક એનુ નામ કંઈ ઓછું નથી,
અર્થ એના તો હજારો થાય છે.

ભેદ કયારે વેદના પામીશ હું?
કોઇનાથી ચાર આંખો થાય છે.

આજ “શયદા” વાત એ સમજી ગયો,
આપનો અન્યાય, એ પણ ન્યાય છે.

હરજી લવજી દામાણી ‘શયદા’