मळे तो पी ऐ जाय छे झांझवा,
युगोनी तरस आ हरणमां हशे ।
जो लीलाश पण चोतरफ थई गई,
नवुं जोम वातावरणमां हशे ।
फरे छे तुं जेने अहीं शोधतो ,
पगेरुं ऐनुं बाळपणमां हशे ।
घणा कारमा घा थया पण हशे ।
छतां ऐ बधा क्यां चरणमां हशे ।
तरापो फरी जो किनारे गयो,
नजर कोईनी खारवणमां हशे।
तळेटीमां जा ,खातरी कर जरा
शिखरनी तो ओळख झरणमां हशे ।
फरोना तमे आम खुल्ला पगे,
सतत दोडवानुं ज रणमां हशे ।
उगी जाय टहुका बधे स्पर्शथी
अदिश ऐवी ताकात क्षणमां हशे ।
अदिश Bharat prajapati
No comments:
Post a Comment