હું તો હતી
સંગેમરમરની કો કવિતા સમ
કે
શાપિત યક્ષિણી
અપ્સરા અપરાજીતા
હું તો
દાંડી પર ઝુલતું કમળ ને
મારી ચારેકોર
લીસું ગર્ભ જળ
હજી તો મારી આંખે હતાં પડળ
ગતજન્મના આછાં સ્મરણ
ધીમો કોઇ
અજીબ સંચાર જોવા
અધીર એક નવો સંસાર
ત્યાં કોઇ બોલ્યું: "બી પ્રેક્ટિકલ "
નાની દાદી ફઇ....
કોઇ જમાનાના ખાધેલ
ઓહ..
એક ઠેસ ને પછી
લાલ અંધકાર
મારી નહીં ફુટેલીઆંગળીઓ
પકડી રાખે
દિવાલોને પણ.....
માના વ્યાસ
No comments:
Post a Comment