અછાંદસ

કે’છે  કે,

ઠોઠ નિશળીયાને વેતરણા ઘણા;

હું એમાં નો એક;

અનેક મારા દુશ્મન-થોથા.

મગજ ના પાડે,

માસ્તર હા પડાવે.

રોજ પગને ધક્કા મારું,

માને ઈ કોઈનું?

દફ્તરનો “ભાર” ભારે,

ચ્યા ગાવ આ ગાણું.

નિશાર નામે ઊખાણું,

ચ્યમેય ના ખવાય ભર્યું ભાણું.

માસ્તર મારે – હું ખાવ,

મેથીપાક ભાવે કેમ લગરીક?

નામના વા’લી કરી-મોજ કરું,

બસ, હરું ફરું ને ચરું.

વાટ જોજો કૈંક કરશે-

આ ઠોઠ નિશાળિયો...!