વંઝી-વરાએ સાવ છોડ્યો છે સાથ
અરે,,મોભની યે તૂટી પાસળિયુંયે---
હું એ ખોરડાનું ,ભાંગેલું નળિયુંયે---
કોને બતાવીએ છાતી પર ઉપસેલી
કેટલીયે મોસમની છાપ--
ચૂલા કરતાયે વધુ ઘરની એ આગનો
સોંસરવો ઝીલેલો તાપ--
રોજ રોજ ટહુકાઓ નેવેથી રેળવીને
જીવતું રાખેલું આંગણિયું--
ઘરને અજવાળવા જાત અમે વીંધીને
ઠેઠ લગી ચાંદરડાં પાડ્યા---
આસુ અબોલાંને ઓસરીએ બેસાડી
ઊંબરાના સમ દઈને ઠાર્યા----
હાય રે નશીબ,, ન તો સંચારો અવ્યો
ન કાગવાસી આવી કોઈ ઘડિયું---
મને નકામું જાણીને ફેકી દેવાય કો�ઇ
એકવાર હેઠે ઉતારો----
જુના લીંપણની ગંધ શ્વાસે ભરવી
રામ જોવો છે તુલસીનો ક્યારો---
ઠીબ કરી ત્રીવાટે મૂકી આવો કોઈ
ભલે ઠેબે ચડાવે શેરી� ફળિયું--
-- વંચિત કુકમાવાલા
No comments:
Post a Comment