ગઝલ

ગાલગા ગાલગા ગાલગા ગાલગા

આમ પૂછો તો દુનિયા નમાડી હતી,
ચોતરફ રાહ પર એજ આડી હતી.

પહોંચવા ટોચ પર મેં કર્યા સૌ જતન,
આ તળેટી હતી ત્યાંજ ખાડી હતી.

કોઈ પાટા હતા ક્યાં? મુસાફર નહીં!
ને મથક પર ઉભી રેલગાડી હતી.

કર ન અફસોસ કે તું કપાઈ ગયો,
તે પતંગોને ઊંચે ચડાવી હતી.

નાખી દીધા મેં કટકા કરી જાતના,
લોક સમડીને કાયમ જમાડી હતી.

કેમ આવે નહીં ઊંઘ સારી મને,
ઓઢવા "મા" તમારી જ સાડી હતી.

છાપ "જયલા" ઉપર સાવ પાડી હતી,
ઊંઘ તારી ય પણ મેં બગાડી હતી.