ઝાંખી પાંખી કોઈ એવી પળ મળે,
હું તરસ ઝંખુ અને એ જળ મળે.
હું હરણ છું એટલે એવું થતું -
જેમ દોડુ ઝાંઝવા આગળ મળે.
એટલી ઊંચી છે જળની ધારણા,
જેટલા ઊંડા કૂવેથી જળ મળે !
તો તને आंखोमां आंजीने ફરું,
તારા સ્મરણોનું મને કાજળ મળે.
ધીરે ધીરે શબ્દ વિખરાઈ જશે
કોઈનો અક્ષર વિના કાગળ મળે
ભરત ભટ્ટ
No comments:
Post a Comment