એક ક્ષણના જો બે ફાંટા થઈ જશે,
આપણાં આ ચહેરા ખુલ્લા થઈ જશે.
ટોપલીમાં તેજ લઈ નીકળી પડો,
પાણીની વચ્ચેથી રસ્તાથઈ જશે.
તું પવનમાં આ ત્વચાને વહેતી કર,
પારદર્શક સાવ કાયા થઈ જશે.
આયનાની આ નદી સુકાતી રહી,
કેટલાં પ્રતિબિંબ કોરાં થઈ જશે.
શબ્દની આ તો સુરંગો જીવ લેણ,
પગ જરા મુકો તો ફુરચા થઈ જશે...
- મનોજ ખંડેરિયા
No comments:
Post a Comment