રોદણાં શું રોજ રળવા, શોધવી તુર્તજ દવા,
જાત પર રાખો ભરોસો હારવાની વાર છે.
આ જમાનો ખૂબ જાલિમ, ચર્ચવા સંબંધ શું?
દોસ્ત, થોડો માર સાંધો, કાપવાની વાર છે.
કાનફૂસી લોક કરશે, વાતને મુલવો જરી,
સાંભળો સઘળું પરંતું, માનવાની વાર છે.
આ ઉનાળો કમબખત, ભડકે બળે વાતાવરણ,
ઓઢવાને છાંયડો, દ્રુમ વાવવાની વાર છે?
રંક કરતો દોડધામો, જાર મૂઠી પામવા,
પેટિયું રળવા લગીરે થાકવાની વાર છે.
આ હ્રદય કાં સાંકડું? મળતી ન લે પરવાનગી!!!
રાખજે ખુલ્લા કમાડો, વાંખવાની વાર છે.
છે યુવાનો ખોખલા, આળસ ધરીને મ્હાલતા,
દેશની ધૂરા લે સઘળી, સોંપવાની વાર છે.
સુર્ય ઊગ્યો આભલે ને કંકુવરણો તાપ છે.
ને છતાં તંદ્રા મહીં સૌ, જાગવાની વાર છે.
ટાંકણે ભણતર ચડ્યું છે ભાર આખા વિશ્વનો,
ભૂલકું લે શું કરે, શું છૂટવાની વાર છે!
છે બજારો લે છલોછલ, મન છતાં છે સાંકડું,
બંધ હ્રુદિયાના કમાડો, ખોલવાની વાર છે.
નાથ, આ જીવન કસોટી, ભિન્ન દુઃખો હર વખત,
હાથ મારો તું પકડજે, છોડવાની વાર છે.
ચિત્ત ચકડોળે ચડ્યું ને છે દિલે જો કશ્મકશ,
હો સલામત ઘર, દિવાલો તોડવાની વાર છે.
શ્વાસ દેશે છેહ ને આ ખોળિયું ક્યાં આપણું?
શેં કરે કપટી કરામત? ભાગવાની વાર છે.
લે હવે તું ક્યાં જશે? વ્યાપાર સમ સંબંધ આ,
કેટલી લીલાશ છે એ ધારવાની વાર છે.
સાંજ ડૂબી છો ક્ષિતિજમાં, ભોર થાશે તું ન ડર,
થોભ મનવા ચિત્ત સંગે બાજવાની વાર છે.
.
ગાલ તારા જો ગુલાબી રંગ દિસતો પ્રેમનો,
છો જગત કંઇ પણ વિચારે માનવાની વાર છે.
રાખ ઉલ્લાસી મિજાજો ભર જરી ગજવે ખુશી,
નાંખ દુનિયામાં વહેંચી, રાખવાની વાર છે.
ડો જિજ્ઞાસા
No comments:
Post a Comment