ગઝલ

આ  ઉમર  મારી  વધીને  શ્વાસ ઘટતા જાય છે.
તે છતાએ, જિંદગી આ ક્યાં હજી સમજાય છે.

ઝાડ , પંખી , પાંદળા   સઘળુ  પછી  દેખાય છે.
લક્ષ્ય  એવું  જો  બરોબર  આંખ સામે થાય છે.

એક  માણસ  જો કુહાડી  લઈ ફરે છે હાથમાં ,
એક પંખી  ડાળ પર  જો   ક્યારનું ગભરાય છે.

સ્હેજ મટકુ મારવા પણ ક્યાં મળે છે રાતભર ,
સ્વપ્ન જેવા સ્વપ્ન પણ સામે ઉભા દેખાય છે.

આ પ્રસંગો , આ બનાવો ક્યાં રહે છે કાયમી ?
માનવીની આંખમાં કેવળ સ્મરણ  સચવાય છે.

શૈલેષ ચૌહાણ  ! વિસ્મય ! ઘોઘંબા