ગૂંથેલી દોરીઓ તૂટતાં,
રુસણે બેસી ગયેલો ખાટલો,
ગોઠણ લગ ચડેલું પહેરણ
દીવાલનો ટેકો લઈ
હાંફતી અસહ્ય પીડાઓ,
ખાંસતું જોબન,સ્પર્શને વલખતાં ટેરવાં
છત તરફ નિહાળીને,
ટપ્ ટપ્ ટપ્ ટપકતી યાદો,
એ ટીપાં ખરતાં એનાથી
મનમાં વાવેલા ઓરતાનાં
અંકુરિત થતાં શુષ્ક બીજ!
સજળ દ્રષ્ટિએ,
દીવો તાકતાં નયનો,
અચાનક ઝળકી,
હસી પડી,કહી જતી
દીવા ની વાટ:
બેય સરખા,
ખૂટી પડ્યું છે તેલ!
દવાઓ ય ખૂટી ને ???
હવે જીવશું કેમ?
-શૈલેશ ચૌધરી 'અગમ'
No comments:
Post a Comment